ene 06

Como sabéis los que sois de aquí, Galicia es un pueblo emigrante. Nuestra gente tuvo que ir mundo alante, buscándose la vida, dejando aquí a sus hijos y a sus mujeres para, muchas veces, nunca más volver. De ahí las “viudas dos vivos”, que los Argentinos llamen Gallegos a los españoles, que haya tanta descendencia de gallegos en sudamérica, que haya gallegos por doquier… Eso es algo que todos llevamos muy dentro. Como anécdota diré que cuando fui a París con la clase, fuimos todos dispuestos a hablar francés a una panadería y ¡SORPRESA!, la panadera era de Lugo… Creo que lo que mejor refleja este sentimiento es un texto de Castelao (Me resistí a traducirlo porque pierde toda la esencia. Si alguien lo quiere traducido, no tiene más que pedirlo a mi dirección de contacto):

Unha rúa nun porto lonxano do norte. As tabernas están acuguladas de mariñeiros e botan polas súas portas o bafo quente dos borrachos. Xente de tódalas castes do mundo, cantigas a gorxa rachada, a música de pianolas chocas, moito fedor a sebo…

Un mariñeiro que fala francés tropeza cun mariñeiro que fala inglés. Os dous fanse promesas de amizade, cada un no seu falar. E sen entenderse camiñan xuntos, collidos do brazo, servíndose mutuamente de puntais.

O mariñeiro que fala francés e mailo mariñeiro que fala inglés entran nunha taberna servida por un home gordo. Queren perde-lo sentido xuntos, para seren máis amigos. ¡Quen sabe se despois de ben borrachos poderán entenderse!

E cando o mariñeiro que fala inglés xa non rexe co seu corpo comeza a cantar:

Lanchiña que vas en vela;
levas panos e refaixos
para a miña Manoela.

O mariñeiro que fala francés arregala os ollos, abrázase ó compañeiro, e comeza tamén a cantar:

Lanchiña que vas en vela;
levas panos e refaixos
para a miña Manoela.

¡¡A-iu-hú-hú!! Os dous mariñeiros eran galegos.

O taberneiro, gordo como un flamengo de caste, viu saí-los dous mariñeiros da tarberna e pola súa faciana vermella escorregaron as bágoas. E despois dixo para si nun laído saudoso:

¡Lanchiña que vas en vela!

Tamén o taberneiro era galego.

Castelao: Cousas.