Paranoyas de 6th enero 2006

ene 06

Como sabéis los que sois de aquí, Galicia es un pueblo emigrante. Nuestra gente tuvo que ir mundo alante, buscándose la vida, dejando aquí a sus hijos y a sus mujeres para, muchas veces, nunca más volver. De ahí las “viudas dos vivos”, que los Argentinos llamen Gallegos a los españoles, que haya tanta descendencia de gallegos en sudamérica, que haya gallegos por doquier… Eso es algo que todos llevamos muy dentro. Como anécdota diré que cuando fui a París con la clase, fuimos todos dispuestos a hablar francés a una panadería y ¡SORPRESA!, la panadera era de Lugo… Creo que lo que mejor refleja este sentimiento es un texto de Castelao (Me resistí a traducirlo porque pierde toda la esencia. Si alguien lo quiere traducido, no tiene más que pedirlo a mi dirección de contacto):

Unha rúa nun porto lonxano do norte. As tabernas están acuguladas de mariñeiros e botan polas súas portas o bafo quente dos borrachos. Xente de tódalas castes do mundo, cantigas a gorxa rachada, a música de pianolas chocas, moito fedor a sebo…

Un mariñeiro que fala francés tropeza cun mariñeiro que fala inglés. Os dous fanse promesas de amizade, cada un no seu falar. E sen entenderse camiñan xuntos, collidos do brazo, servíndose mutuamente de puntais.

O mariñeiro que fala francés e mailo mariñeiro que fala inglés entran nunha taberna servida por un home gordo. Queren perde-lo sentido xuntos, para seren máis amigos. ¡Quen sabe se despois de ben borrachos poderán entenderse!

E cando o mariñeiro que fala inglés xa non rexe co seu corpo comeza a cantar:

Lanchiña que vas en vela;
levas panos e refaixos
para a miña Manoela.

O mariñeiro que fala francés arregala os ollos, abrázase ó compañeiro, e comeza tamén a cantar:

Lanchiña que vas en vela;
levas panos e refaixos
para a miña Manoela.

¡¡A-iu-hú-hú!! Os dous mariñeiros eran galegos.

O taberneiro, gordo como un flamengo de caste, viu saí-los dous mariñeiros da tarberna e pola súa faciana vermella escorregaron as bágoas. E despois dixo para si nun laído saudoso:

¡Lanchiña que vas en vela!

Tamén o taberneiro era galego.

Castelao: Cousas.